Duiker die in 2021 door bultrug werd opgeslokt herkent zich in thriller Whalefall

Michael Packard, een ervaren kreeftduiker die in 2021 door een bultrug werd opgeslokt en de gebeurtenis overleefde, heeft na het zien van de thriller Whalefall stilgestaan bij de overeenkomsten tussen zijn eigen ervaring en het verhaal van de film. Dat deed hij in een gesprek met nieuwszender CNN. Hoewel de productie niet rechtstreeks op zijn leven is gebaseerd, komt het uitgangspunt hem pijnlijk bekend voor.

Whalefall is gebaseerd op een roman van Daniel Kraus uit 2023. De film volgt een man genaamd Jay Gardiner die tijdens het duiken voor de kust van Californië door een potvis wordt opgeslokt. Terwijl zijn zuurstoftoevoer slinkt, moet hij alles op alles zetten om te overleven. Packard zei na het bekijken van de film dat alleen al de trailer bij hem rillingen opriep. Hij voelde een diepe verbondenheid met de worsteling van de hoofdpersoon.

Wat er in 2021 gebeurde

Het incident vond plaats in juni 2021 voor de kust van Cape Cod in de Amerikaanse staat Massachusetts, ter hoogte van Herring Cove Beach. Packard, destijds 56 jaar oud, was onder water aan het werk toen hij plotseling door een enorme kracht in volledige duisternis werd gestort. Later beschreef hij het gevoel alsof hij in de bek van het gigantische zoogdier werd samengedrukt.

In die angstige momenten ging Packard ervan uit dat zijn leven voorbij was. Zijn laatste gedachten waren naar eigen zeggen bij zijn partner en zijn twee kinderen, die toen 15 en 12 jaar oud waren. Wat hij zich vooral herinnert, is hoe hij de tong van de walvis om zich heen voelde samentrekken en hoe het lichaam van het dier enorme bewegingen maakte.

De ontsnapping kwam er doordat de walvis plotseling van koers veranderde. Het dier zwom snel naar de oppervlakte en begon heftig met zijn kop te slaan. Door dat grillige gedrag werd Packard uiteindelijk weer de oceaan in geslingerd. Na ongeveer veertig seconden vast te hebben gezeten, kwam hij boven water. Hij bleef drijven en zag de staart van de walvis onder de golven verdwijnen, overweldigd door het besef dat hij het had overleefd.

Van krantenkop naar thrillerscenario

Het verhaal van Packard haalde in 2021 wereldwijd het nieuws. Het idee dat een mens levend in de bek van een bultrug belandt en er weer uit komt, klonk bijna onwerkelijk. Toch benadrukt de duiker dat zijn ervaring niet de directe inspiratie vormde voor Whalefall. De roman van Kraus verscheen in 2023, twee jaar na het incident, en het scenario verschilt op belangrijke punten: in de film is het een potvis die de hoofdpersoon opslokt, en draait het verhaal in de eerste plaats om een aflopende zuurstofvoorraad.

Toch zijn de raakvlakken groot genoeg om Packard te raken. De claustrofobische setting, het gevecht om lucht en de dreigende aanwezigheid van een enorm zeedier zijn elementen die hij zelf aan den lijve ondervond. Dat hij zich zo sterk kon inleven in de fictieve duiker, zegt veel over de impact die de gebeurtenis op hem heeft gehad.

Waarom walvisaanvallen zo zeldzaam zijn

Bultruggen zijn doorgaans vreedzame dieren die zich voeden met kleine prooien zoals krill en kleine vissen. Ze hebben geen interesse in mensen als voedsel. Incidenten waarbij een zwemmer of duiker in de buurt van een walvis terechtkomt, zijn dan ook uiterst zeldzaam. Meestal gaat het om een toevallige botsing wanneer het dier tijdens het foerageren met een grote bek water en prooien opschept.

Voor kreeftduikers zoals Packard brengt het werk sowieso risico's met zich mee: slecht zicht, stroming en de aanwezigheid van zware apparatuur. Dat een dergelijk ongeval zo goed afloopt, is eerder uitzondering dan regel. Packards verhaal wordt dan ook vaak aangehaald als een van de meest opmerkelijke overlevingsverhalen uit de beroepsduikwereld.

Wat de film toevoegt

Whalefall is een thriller die vooral mikt op spanning en claustrofobie. De film plaatst de kijker in een situatie waarin elke seconde telt en waarin de hoofdpersoon volledig op zichzelf is aangewezen. Voor Packard is dat geen abstract scenario, maar een herkenbare nachtmerrie. Zijn reactie na het zien van de beelden maakt duidelijk hoe diep zo'n ervaring in iemand blijft zitten, ook jaren later.

De duiker benadrukte dat hij de film niet als een verfilming van zijn leven beschouwt. Wel hoopt hij dat het verhaal bij het publiek respect bijbrengt voor de zee en voor de dieren die er leven. Wie ooit in de buurt van een walvis zwemt, doet er volgens hem goed aan afstand te bewaren en de regels voor wildlife te respecteren.